Wpisy z kategorii Biologia

Ważki

Ważki Ważki należą do grupy owadów żyjących nad powierzchnią wody stawów i innych zbiorników wodnych. Są one przepięknie wybarwione. Ich ubarwienie jest jaskrawe. Mogą wykonywać niesamowite akrobacje w momencie jak przelatują nad wodą. Współczesne ważki są bardzo podobne do swych przodków sprzed kilku milionów lat. Ważki mają różne rozmiary od bardzo małych do bardzo dużych. Największą krajową ważką jest husarz władca. Mamy ważki równoskrzydłe czyli takie gdzie przednie i tylne skrzydła ważki mają jednakową długość oraz ważki różnoskrzydłe czyli o różnej długości skrzydeł przednich i tylnych. Ważki równoskrzydłe są najczęściej małe. Podczas spoczynku ich skrzydełka ułożone są wzdłuż ciała, natomiast ważki różnoskrzydłe podczas spoczynku przypominają helikopter czyli ich skrzydła są rozłożone na boki. Wśród najbardziej znanych gatunków ważek mamy takie jak świtezianka dziewica, świtezianka błyszcząca, ważka czarnoplama oraz szablak krwisty. Ważki należą do owadów które przepięknie wyglądają w momencie jak pomykają ponad lustrem wody.

Budowa ssaków

Budowa ssaków Ssaki są bardzo zróżnicowane, gdyż przystosowały się do środowisk, które zamieszkują. Jednak znaleźć można wiele cech wspólnych, bezpośrednio związanych ze stałocieplnością. Dzięki endotermii ssaki mogą sobie pozwolić na aktywnośc nocą lub w chłodnym klimacie. Ssaki mogą być wielkie i ciężkie (ważące nawet parę ton) lub małe i zupełnie niepozorne. Nawet jeśli pewne cechy wspólne dla tej gromady u poszczególnych gatunków zanikły, to na pewno wykazywali je ich przodkowie. Ssaki należą do kręgowców lądowych i są czworonogami, większość ma dwie pary kończyn. Ssaki wodne, takie jak delfiny, mają tylko szczątkowy pas miedniczy, jednak ich przodkowie posiadali normalne kończyny tylne. Ssaki mogą mieć kończyny chwytne lub usztywnione, zakończone pazurami, kopytami lub paznokciami. Niektóre mają postać płetw lub skrzydeł. Ssaki można podzielić na stopochodne lub palcochodne. Do tych pierwszych zalicza się człowiek oraz na przykład niedźwiedź. Palcochodne są między innymi psy, koty oraz kopytne, które chodzą na czubkach palców, zakończonych mocnymi kopytami. Szyja ssaków może być długa lub niezaznaczona, ale zazwyczaj ma 7 kręgów szyjnych, z których pierwszy to dźwigacz, a drugi atlas. Czaszka tych zwierząt charakteryzuje się zewnętrznymi uszami – małżowinami usznymi oraz najczęściej wilgotnym i mięsistym nosem.

Lis

Lis Pochodzi on z rodziny psowatych. Masa jego ciała wynosi około 7 kilogramów. Dzięki jego charakterystycznemu wyglądowi nie da się go pomylić. Jest on jedynym ssakiem europejskim jest tu jedynym gatunkiem z rodzaju lis, którego dalszych 10 blisko spokrewnionych gatunków występuje w Afryce, Azji i Ameryce. Lisy to krótkonogie psowate, stojące pod względem wielu cech budowy blisko kotowatych. Lis europejski ma charakterystyczna ruda sierść, palce przednich i tylnich stóp sprawiają wrażenie, że są obute, pokrywa je ciemna sierść. Głowa szeroka pysk wydłużony, uszy trójkątne. Ma on również długi puszysty ogon, który jest na końcu jasno lub ciemno zabarwiony. Zdarzają się osobniki inaczej ubarwione, którym myśliwi nadają odrębne nazwy. Zasiedla on wszelkie możliwe typy środowiska od odludnych gęstych lasów po parki miejskie. Mimo intensywnych polowań jego stan liczebny wydaje się niezagrożony. Lis jest samotnikiem, aktywny jest zwykle nocą i o zmierzchu. Lisy mieszkają w ziemnych norach.

Staw

Staw W stawie oprócz ryb żyje mnóstwo różnych zwierząt. Na dnie wśród roślin rozwijają się z jajeczek larwy komarów czy ważek. Staw żyje. Wieczorem nad stawem słychać kumkanie żab. Wiele ludzi nie lubi żab ale są to bardzo ciekawe stworzenia i nie są groźne dla człowieka. Żaby są bardzo pożyteczna. Najczęściej żaby same wędrują z jednego zbiornika do drugiego ale jeśli ktoś chciałby mieć żabki w swoim oczku wodnym to trzeba je po prostu złapać i przetransportować na nowe miejsce. Staw dla żab musi być odpowiednio wielki i mieć dużo roślin. Inaczej żaby wywędrują i nici z naszych poczynań. Większość czasu żaby spędzają w części bagiennej stawu. W Polsce mamy żaby brunatne lub zielone. Żaby zielone mają zdecydowanie wodny tryb życia a brunatne lądowy. Żaby zielone charakteryzują się zielonym kolorem o różnych odcieniach od żółtawego poprzez jaskrawoczerwony aż do prawie czarnego. Czarnego najbardziej znanych żab zielonych należy żaba śmieszka, żaba wodna oraz żaba jeziorowa. Największa jest żaba śmieszka a najmniejsza żaba jeziorowa.

Żaby zielone

Żaby zielone Żaby należą do zwierząt bardzo pożytecznych. One to właśnie odżywiają się owadami które są często szkodnikami pól i lasów. Do ich ulubionych pokarmów zaliczamy owady latające takie jak muchówki, żądłówki czy ważki. Owady te przylatują nad wodę najczęściej aby złożyć jajeczka lub aby napić się. Żaby chwytają owady w powietrzu bez odrywania kończyn tylnych od podłoża. Są bardzo szybkie i trudno zauważyć ten ruch kiedy ruszają na łowy. Należą do bardzo żarłocznych zwierząt. Jedzą dużo i łapczywie. Uzupełnieniem ich menu są mrówki, chrząszcze oraz dżdżownice. Najbardziej żarłoczna jest żaba śmieszka. Należy ona do największych żab a jej wielkość może sięgać kilkunastu centymetrów. Dorosła żaba śmieszka może pożreć nawet małego kurczaka, jaszczurkę lub inne drobne ssaki. Młode kijanki pożywiają się najczęściej planktonem ale również nie pogardzą ranną żabą wodną. Z kolei kijanki dla wielu zwierząt są pokarmem. Kijanki są chętnie zjadane przez ryby nie tylko drapieżne ale również przez karpie oraz ptaki. Na żaby zielone specjalną chętkę mają szczupaki, bociany, czaple.

Pochodzenie ssaków

Pochodzenie ssaków Ssaki to gromada kręgowców licząca około 4300 gatunków. Są to zwierzęta najwyżej uorganizowane, o rozwiniętym mózgu, stałocieplne i zdolne do przystosowania się do różnych warunków. Linia rozwojowa ssaków już w karbonie oddzieliła się od pozostałych. Ta ssacza linia nazwana była Synapsida i była reprezentowana przez gady ssakokształtne, do których zaliczały się prymitywne pelikozaury i bardziej rozwinięte terapsydy. W triasie z terapsydów, dokładniej z grupy zwanej cynodontami, wyodrębniły się ssaki, trudno jednak wskazać na wyraźne różnice między nimi a gadami ssakokształtnymi. Różnią się głównie budową żuchwy i ucha środkowego. Ssaki mają żuchwę utworzoną z kości zębowej, która łączy się z kością łuskową czaszki. Nowy, ssaczy staw żuchwowy wytworzył się u najstarszych ssaków z późnego triasu i początku jury. Dawny gadzi staw (między kością kwadratową i stawową) u tych zwierząt jeszcze nie zaniknął, dlatego oba funkcjonowały jednocześnie, tworząc wspólnie złożony staw. Potem kość stawowa i kwadratowa weszły w skład ucha środkowego jako kosteczki słuchowe (młoteczek i kowadełko). Dodatkowo wykształciła się u ssaków małżowina uszna, której funkcją jest pomoc w zbieraniu dźwięków z jednego kierunku. Najważniejszymi zmysłami dla tych zwierząt jest słuch, węch i dotyk, dlatego też stracił na znaczeniu zmysł wzroku.

Wilk

Wilk Pochodzi on z rodziny psowatych. Jego masa ciała to około 35-75 kilogramów. Samiec inaczej basior jest większy od samicy. Zdecydowanie jest większy od szakala złocistego, z którym jedynie w europie można go pomylić. Uzębienie z dużymi kłami i potężnymi łamaczami. Stare basiory Sa bardzo masywne w kłębie, gęste owłosienie tworzy w tym miejscu coś w rodzaju grzywy. Barwa sierści przeważnie szara, latem sierść znacznie gęstsza niż latem. Ogon puszysty. Sylwetka i wzrostem bardzo przypomina owczarka niemieckiego. Wilk zwłaszcza polujący w stadzie wyje i skowyczy, natomiast bardzo rzadko wydaje dźwięk przypominający szczekanie psa. Wilk należy do najbardziej elastycznych drapieżników, potrafi w dużym stopniu dostosować swój tryb życia do warunków środowiskowych. Poza okresem rozrodczym łączy się najczęściej w stada zwane watahami. Upożądkowanie wilków strukturę społeczną wyraźnie podnosi efektywność w czasie polowania. Wtedy jego ofiarą może paść nawet dorosły łoś, zwierzę na które samotny wilk nigdy by się nie porwał.