Wpisy z kategorii Ssaki

Zmiany zaszłe dzięki endotermii

Zmiany zaszłe dzięki endotermii Endotermia pozwoliła ssakom na przyspieszenie tempa metabolizmu. Wczesne ssaki miały usprawniony system oddychania. Przeponowy mechanizm wymiany gazowej wykształcił się już u cynodontów. Świadczy o tym zanik żeber w dalszej części tułowia, z niej stworzony zostaje odcinek lędźwiowy kręgosłupa. Żebra u ssaków występują tylko w odcinku piersiowym, u gadów zaś – na całym odcinku tułowiowym. Ssaki oszczędzają energię dzięki warstwie sierści, która pomaga w termoizolacji. Kończyny przesunęły się pod tułów, co bardzo pomogło w usprawnieniu poruszania się. Pierwsze ssaki miał problemy z pozbywaniem się nadmiaru ciepła, dlatego też były niewielkie i aktywne jedynie w chłodniejsze wieczory i noce. Przez cały mezozoik ssaki były jedynie małymi owadożernymi lub roślinożernymi zwierzętami, nie większymi od myszy. Żyły w nocy, by uniknąć konkurencji z potężnymi dinozaurami. Już wtedy ssaki były żyworodne, nastąpił też podział na torbacze i łożyskowce. Dopiero gdy wymarły dinozaury, ssaki zaczęły się gwałtownie różnicować, głównie w trzeciorzędzie. Łożyskowce przystosowały się również do wodnego trybu życia, niektóre opanowały nawet powietrze. Torbacze rozwijały się głównie w Australii i Ameryce Południowej, gdyż kontynenty te były odizolowane od pozostałych.

Żyrafa

Żyrafa Żyrafa to jedno z najłagodniejszych zwierząt w dziczy, przy tym jest to jedno z największych zwierząt obok między innymi wieloryba i z naziemnych- słonia. Żyrafy w przeciwieństwie do chociażby niedźwiedzi czy też wielorybów zwierzęta bardzo mało śpiące, potrafią spać tylko kilka minut dziennie, zdecydowanie najmniej ze wszystkich ssaków, niektórzy mówią , że dzieje się tak ze względu na słaba koordynację ruchową żyraf, faktem jest , że żyrafy sypiają na stojąco na kilka minut dzienni, pozostałą część dnia głównie się żywią różnego rodzaju roślinami oraz poją się wodą. Żyrafa to oczywiście eukariota, jej rząd to parzystokopytne, Est to przedstawiciel oczywiście rodziny żyrafowatych. Żyrafy zamieszkują głównie w zdecydowanej większości południową część Afryki , tam zamieszkują niemal wszystkie gatunki żyraf. Są to głównie tereny afrykańskiej sawanny , w południowej części od Sahary. Żyrafy nie żyją specjalnie długo, mówi się , że ich przeciętna długość życia wynosi 25 lat, jest to wiec 3 razy mniej niż u człowieka.

Układ krążenia i układ wydalniczy ssaków

Układ krążenia i układ wydalniczy ssaków Przez stałocieplność komórki ssaków charakteryzują się dużym zapotrzebowaniem na tlen, dlatego zwierzęta te musiały mieć podniesioną sprawność dostarczania go przez krew. Musiały zatem wyeliminować zupełnie mieszani się krwi natlenionej z odtlenowaną w sercu. Serce ssaków jest czterodziałowe, zbudowane z dwóch przedsionków i dwóch komór, ma także pełną przegrodę między komorami. Występuje pełny podział obiegów krwi na mały, płucny oraz duży, który obsługuje większość narządów. Zachowuje się u tych zwierząt jeden łuk aorty, lewy (odwrotnie niż u ptaków, u których zachowuje się prawy). Czerwone krwinki ssaków (erytrocyty) utraciły jądra. Stały się one czymś w rodzaju woreczków zawierających czerwony barwnik oddechowy, zwany hemoglobiną, co znacznie przyczyniło się do poprawy zdolności przenoszenia tlenu przez krew. Układ wydalniczy ssaków jest dość złożony. Składa się on z parzystych nerek fasolowatego kształtu, które leżą po bokach lędźwiowego odcinka kręgosłupa. W zewnętrznej warstwie znajdują się torebki nefronów, w których odbywa się filtracja krwi. Przesączone tak substancje tworzą mocz pierwotny, który zagęszcza się w kanalikach nerkowych. Mocz ssaków składa się głownie z mocznika.

Budowa ssaków

Budowa ssaków Ssaki są bardzo zróżnicowane, gdyż przystosowały się do środowisk, które zamieszkują. Jednak znaleźć można wiele cech wspólnych, bezpośrednio związanych ze stałocieplnością. Dzięki endotermii ssaki mogą sobie pozwolić na aktywnośc nocą lub w chłodnym klimacie. Ssaki mogą być wielkie i ciężkie (ważące nawet parę ton) lub małe i zupełnie niepozorne. Nawet jeśli pewne cechy wspólne dla tej gromady u poszczególnych gatunków zanikły, to na pewno wykazywali je ich przodkowie. Ssaki należą do kręgowców lądowych i są czworonogami, większość ma dwie pary kończyn. Ssaki wodne, takie jak delfiny, mają tylko szczątkowy pas miedniczy, jednak ich przodkowie posiadali normalne kończyny tylne. Ssaki mogą mieć kończyny chwytne lub usztywnione, zakończone pazurami, kopytami lub paznokciami. Niektóre mają postać płetw lub skrzydeł. Ssaki można podzielić na stopochodne lub palcochodne. Do tych pierwszych zalicza się człowiek oraz na przykład niedźwiedź. Palcochodne są między innymi psy, koty oraz kopytne, które chodzą na czubkach palców, zakończonych mocnymi kopytami. Szyja ssaków może być długa lub niezaznaczona, ale zazwyczaj ma 7 kręgów szyjnych, z których pierwszy to dźwigacz, a drugi atlas. Czaszka tych zwierząt charakteryzuje się zewnętrznymi uszami – małżowinami usznymi oraz najczęściej wilgotnym i mięsistym nosem.

Lis

Lis Pochodzi on z rodziny psowatych. Masa jego ciała wynosi około 7 kilogramów. Dzięki jego charakterystycznemu wyglądowi nie da się go pomylić. Jest on jedynym ssakiem europejskim jest tu jedynym gatunkiem z rodzaju lis, którego dalszych 10 blisko spokrewnionych gatunków występuje w Afryce, Azji i Ameryce. Lisy to krótkonogie psowate, stojące pod względem wielu cech budowy blisko kotowatych. Lis europejski ma charakterystyczna ruda sierść, palce przednich i tylnich stóp sprawiają wrażenie, że są obute, pokrywa je ciemna sierść. Głowa szeroka pysk wydłużony, uszy trójkątne. Ma on również długi puszysty ogon, który jest na końcu jasno lub ciemno zabarwiony. Zdarzają się osobniki inaczej ubarwione, którym myśliwi nadają odrębne nazwy. Zasiedla on wszelkie możliwe typy środowiska od odludnych gęstych lasów po parki miejskie. Mimo intensywnych polowań jego stan liczebny wydaje się niezagrożony. Lis jest samotnikiem, aktywny jest zwykle nocą i o zmierzchu. Lisy mieszkają w ziemnych norach.

Rozmnażanie się i rozwój ssaków

Rozmnażanie się i rozwój ssaków Samce ssaków posiadają dwa jądra, które znajdują się w mosznie poza jamą ciała. Pozwala to na zwiększenie żywotności plemników, na które dobrze działa niska temperatura. Sperma złożona jest też z wydzieliną gruczołu krokowego, który znajduje się u nasady prącia. To ostatnie jest narządem kopulacyjnym. Umożliwia ono ssakom zapłodnienie wewnętrzne. Samica posiada dwa jajniki, które uwalniają komórki jajowe. Te dostają się do macicy jajowodami. Macica jest zwykle pojedyncza, jednak u stekowców i torbaczy jest parzysta. Często wytwarzanie komórek rozrodczych u ssaków przypada jedynie na okres godowy, zwany rują. Organizm jest wtedy przygotowany hormonalnie do rozrodu. Rui towarzyszą wysyłane przez samicę sygnały chemiczne w postaci feromonów, specyficzne zachowanie lub zmiana wyglądu. U większości ssaków występuje wyraźny dymorfizm płciowy – samce są zazwyczaj większe i okazalsze niż samice. Większość ssaków jest żyworodna. Jajorodne są stekowce, które znoszą jaja w skorupkach. Samice kolczatek przechowują jajo w torbie na brzuchu. W takiej torbie rozwijają się również młode torbaczy, rodzące się po krótkiej ciąży i wdrapujące się szybko do bezpiecznego schronienia na brzuchu matki. Charakterystyczną cechą ssaków jest karmienie młodych mlekiem, które jest wydzieliną przekształconych gruczołów potowych.

Kret

Kret Pochodzi z rodziny kretowanych. Długość jego głowy i tułowia to 11-16,5 centymetrów, ogona to 2-4 centymetry. Masa jego ciała to 65-135 gram, jego ciało ma cylindryczny walcowaty kształt oraz jest pokryte aksamitnym futerkiem. Jest koloru czarnego, przednie odnóża Są łopatkowate. Malutkie oczy ukryte w sierści, u kretów z północnej części zasięgu są one jeszcze dobrze widoczne, natomiast u osobników żyjących na południu są one całkowicie zakryte tym samym niewidoczne. Samice osiągają zazwyczaj większe rozmiary od samców. Uszy kretów są ukryte w futrze, długie włosy na przedzie pyska i na ogonie to włosy czuciowe. Występują one w praktycznie całej europie oprócz Islandii, Irlandii, Skandynawii oraz północnej Rosji. Ich środowiskiem życiowym są tereny uprawne takie jak pola łąki, ogrody czasami również lasy liściaste. Kret jest aktywny zarówno w dzień jak i w nocy. Kopie podziemne tunele o długości często dochodzącej nawet do 150 metrów. Zwykle długość chodnika wynosi 40-50 metrów. Podczas kop[Ania często pojawia się na powierzchni gruntu.

Pochodzenie ssaków

Pochodzenie ssaków Ssaki to gromada kręgowców licząca około 4300 gatunków. Są to zwierzęta najwyżej uorganizowane, o rozwiniętym mózgu, stałocieplne i zdolne do przystosowania się do różnych warunków. Linia rozwojowa ssaków już w karbonie oddzieliła się od pozostałych. Ta ssacza linia nazwana była Synapsida i była reprezentowana przez gady ssakokształtne, do których zaliczały się prymitywne pelikozaury i bardziej rozwinięte terapsydy. W triasie z terapsydów, dokładniej z grupy zwanej cynodontami, wyodrębniły się ssaki, trudno jednak wskazać na wyraźne różnice między nimi a gadami ssakokształtnymi. Różnią się głównie budową żuchwy i ucha środkowego. Ssaki mają żuchwę utworzoną z kości zębowej, która łączy się z kością łuskową czaszki. Nowy, ssaczy staw żuchwowy wytworzył się u najstarszych ssaków z późnego triasu i początku jury. Dawny gadzi staw (między kością kwadratową i stawową) u tych zwierząt jeszcze nie zaniknął, dlatego oba funkcjonowały jednocześnie, tworząc wspólnie złożony staw. Potem kość stawowa i kwadratowa weszły w skład ucha środkowego jako kosteczki słuchowe (młoteczek i kowadełko). Dodatkowo wykształciła się u ssaków małżowina uszna, której funkcją jest pomoc w zbieraniu dźwięków z jednego kierunku. Najważniejszymi zmysłami dla tych zwierząt jest słuch, węch i dotyk, dlatego też stracił na znaczeniu zmysł wzroku.

Borsuk

Borsuk Pochodzi on z rodziny łasicowatych. Charakterystyczna cechą tego gatunku jest krępa klinowa budowa ciała, oraz biała głowa z czarnymi pasami obejmującymi oczy i uszy. Pasy te kończą się około 1 cm przed nosem. Górny brzeg małych zaokrąglonych uszu jest biało owłosiony. Podgardle pierś i nogi są czarne. Pokryte są długą szczecieniastą sierścią. Ubarwienie czasami bywa różne. Wydłużony ruchliwy i muskularny pysk służy do wykrywania pokarmu węchem i wykopania go. Nory borsuk kopie za pomocą małych silnych nóg. Przednie stopy są zaopatrzone w szczególnie silne pazury. Występuje on w niemal całej europie. Na północy sięga na koło podbiegunowe. W Azji barierę stanowią Himalaje. Zasiedla lasy różnych typów, jednak głownie liściaste i mieszane. Lubi on także zarośla i ogrody, zasiedla czasem większe parki miejskie o ile ma w nich możliwość kopania nor. Jest aktywny niemal wyłącznie w nocy, dlatego znacznie trudniej spotkać go niż lisa. Unika obszarów podmokłych. Borsuk porusza się jedynie w granicach zajmowanego przez siebie rewiru.

Pielęgnacja psa

Pielęgnacja psa Sekrety pielęgnacji psów to całe sztaby ekspertów, salony kosmetyczne dla psów, specjalne kosmetyki, zabiegi, szampony, karmy i odżywki. Każdy pies, bez względu na to czy rasowy czy kundelek, wymaga dbania o jego sierść, pazury, uszy. Pazury psie powinny być regularnie przycinane, uszy czyszczone. Cały pies wymaga kąpieli tylko raz lub dwa razy w roku i to przy udziale specjalnego psiego szamponu ale codziennie powinien być szczotkowany, szczególnie w okresie linienia, czyli wymiany sierści. Psa należy również kontrolować czy nie ma pasożytów, pcheł lub robaków w jelitach, dlatego powinien być regularnie, dwa razy w roku odrobaczony. Elementem pielęgnacji mogą być tez wizyty u psiego fryzjera, szczególnie w przypadku pudli i Yorków. Bardzo dużo uwagi do pielęgnacji i kosmetyki przywiązują osoby które prezentują swoje psy na wystawach. Do niezbędnych elementów pielęgnacji należą też szczepienia, podawanie odpowiedniej karmy bo to od tego zależy czy sierść będzie się błyszczała i w jakiej kondycji będzie pies. Nawet zęby psa wymagają regularnego usuwania kamienia u weterynarza.